One night in Paris

Londen zit erop, maar voor meer nieuws, blijf volgen op

http://thiboparijs.blogspot.com

No goodbye but see you later!

Londen zit erop. De tijd is voorbij gevlogen, gevlogen zeg ik u!
De examens vielen goed mee, al kan ik nog niet met zekerheid zeggen dat ze mij niet meer terug willen zien binnen een paar weken :-) Een opstootje na het examen operations management is het vermelden waard. Blijkbaar lag er gedurende het hele examen een bundel slides tussen mij en mijn gebuur (we zitten nog wel 2 meter van elkaar). Ik heb dat pas tegen het einde gemerkt, toen de examens werden opgehaald maar voelde direct nattigheid. En inderdaad, de volgende dag werd er een 'onderzoek' geopend naar van wie die slides waren en wie er gespiekt zou kunnen hebben... Kwas wa ongerust en eigenlijk wa op mijn tenen getrapt want die slides zijn niet van mij en ik zou ze ook niet nodig gehad hebben. Kheb hen dat dan ook heel duidelijk gemaakt en ze zien mij niet meer als 'verdachte'. Mooi zo.

Kheb het mij daarna niet teveel meer aangetrokken, de laatste dagen van het semester in Londen kwamen eraan.
Die laatste dagen werden ingezet met een dagelijks afscheidsfeestje. Velen gaan immers niet mee naar Parijs maar vertrekken naar Berlijn, Madrid, Turijn, of zelfs Bangkok of Monterrey. Vorig weekend dan kwamen mijn ouders mij bezoeken en toonde ik alle mooie kantjes van de campus en van londen. 't was full house want ook de ouders van matthieu en franzi hadden de oversteek gemaakt.
De drukte van de stad werd afgewisseld door de rust van het park van Hampstead en de bijhorende kasten van villa's, wat meer in de smaak viel dan de massa's koppeltjes die valentijn doorbrachten slenterend door de londense straten :-)
Het plan om Greenwich te zien is nét niet gelukt owv bus en metro moeilijkheden, dus zal ik nog wel eens terug moeten keren naar wereldstad Londen, helaas helaas!

De mama en papa poserend bij de Thames. Zoals ge ziet was het koud.

Intussen zit ik thuis. Door de treinramp nabij Halle was het niet simpel om in Belgie te geraken vanuit Londen. De treinen naar Brussel waren geannuleerd. Via Lille en een bereidwillige Philippe zijn we toch nog thuis geraakt.

Daarmee zit het Londense avontuur erop. Deze week ben ik vooral aan het solliciteren naar een stage eind dit jaar. Next stop is Paris, waar op 1 maart de lessen verder gaan...

-- wordt vervolgd --

About terrorist teachers and explosive teamwork

Vorige week stond Finchley Road, de straat van de school, op zn kop. De straat was volledig afgezet, file tot in't centrum. Een kettingbotsing van twee auto's en een politiewagen blokkeerde alle verkeer.
Zie hier hoe dat kwam:
Een van onze professoren, een Italiaan met een onuitspreekbare naam die ik omwille van privacy hier niet ga vernoemen, rijdt met een moto (bijna even groot als zn ego). Omdat het in Engeland nog wel eens durft regenen heeft hij een hoes om die overdag te bedekken. Op een middag ging onze vriend blijkbaar eventjes weg, nam dus de hoes van de moto en legde die onder een auto die op de parking van 't school geparkeerd stond. De bewaker zag in die opgefrommelde hoes echter een verdacht pakket en verwittigde de politie. Het terreuralarm was nog niet lang voordien wat verhoogd, dus de politie kwam in overdrive afgesneld en zette de straat af. Een auto had dat niet gezien, moest uitwijken en knalde tegen een boom. Een andere auto is daarna nog eens tegen de politiewagen geknald.
En onze Italiaanse professor, die laat er uiteraard zn pasta niet voor koud worden...

Bovenstaand verhaal is allicht met een korrel zout te nemen want ik heb het maar van horen zeggen. Ik zat op dat ogenblik in Parijs, om er de jobbeurs te bezoeken, samen met een massa mede-londenaars. Het was vooral een goeie test om te zien of ik nog Frans kan. Een veertiental bedrijven heb ik vlotjes aangesproken en enkelen waren geïnteresseerd, ik hoop echter dat dat niet enkel kwam doordat ik ook Nederlands kan. Allessinds, ik vroeg telkens ook of ze stageplaatsen hadden in België, want voor het einde van het jaar moet ik 3 maand stage gedaan hebben en ik denk er toch aan die in Belgie te doen. We zien wel wat ervan wordt. Wordt vervolgd!

Binnen een goeie 10 dagen beginnen de examens hier en ik ben allesbehalve voorbereid. Dat kan ook moeilijk met twee grote deadlines in aantocht en een vol lessenrooster om af te werken. Maandag is het eindelijk de grote finale van het company project. Gisteren zat ik met een deel van de groep samen met onze tutor om onze presentatie te overlopen. Ikzelf ben er niet al te fier op, het merendeel van de presentatie vind ik maar matig en dat komt ondermeer door een betweterige duitser en problemen in de groep (Wat heb ik hier al diplomatische truken moeten uithalen en bemiddelaar spelen om de kalmte in de groep te bewaren!) Ik denk dat ik misschien moet gaan afstappen van mijn motto "greatest happiness for the greatest number" en gewoon voor "greatest happiness" gaan? Maar da ligt nie in mijn aard.
Swat! kga niet teveel uitwijden over de vele interne brandjes en laaiende vuren die al uitgebroken zijn.
We overliepen dus de presentatie samen met de tutor en die leek niet al te enthousiast, tot hij plots wat grafieken van belgische makelij tegenkwam en al bladerend geleidelijk aan de woorden 'this is very good stuff' en 'bravo, you can see the engineer had fun' in de woorden nam. Terstond maakte hij daarmee mijn dag goed. Niet alleen kunnen we zo met een gerust gemoed afzakken naar de presentatie voor onze opdrachtgever (Grange Hotels), het is ook een persoonlijke kaakslag voor de duitser die, om het kort te zeggen, geen klop heeft uitgestoken en mijn opmerkingen daarover onterecht vond. Hij was stillekes achteraf ;-)

't is nu vrijdagavond, tijd om 't werk te vergeten. Straks trekken we naar Camden met een Franse bende en we keren pas terug als de lichten weer aangaan.

Ciao!

update: dit bericht werd gecensureerd toen bleek dat vermelde personen toegang tot de blog en google translate ontdekt hadden...

Salamanca y Madrid

Dit weekend ging ik zoals gezegd Emmylou opzoeken in Salamanca. Mijn vlucht kwam echter toe in Madrid, dus maakte ik van de gelegenheid gebruik dat ook eens te verkennen. Gids van dienst was José, klasgenoot en rasechte Madrileen die ginder zn vakantieweek doorbracht.

Dit is em, bij hét kenmerk van Madrid, op de Plaza del Sol (of zoiets). Het standbeeld stelt een beer voor die een appel plukt, origineel symbool.

José leidde mij in 2 uur doorheen zowat gans Madrid en kon geen minuut zwijgen. Zo weet ik dat dit gebouw vroeger een oud postkantoor was en nu het stadhuis van Madrid.

Nog even Sevilla meepikken, twee vliegen in één klap.

El Prado, wat zoveel betekent als 'het gras'

Het operagebouw, dat uitgeeft op...

... het koninklijk paleis. Maar de koning woont er niet, omdat hij het te prestigieus vindt. Mooi gebaar (al zal zn echte woning volgens mij ook wel geen schamel hutje zijn ;-) )

Hét geografisch centrum van Spanje, vanwaar alle afstanden worden berekend. De aandachtige kijker bemerkt de tip van mijn schoen, op zo'n 20 centimeter van het centrum van Spanje.


Een goeie 214 kilometer verder wachtte mij de eindbestemming, waarvoor ik eigenlijk naar Spanje kwam: "Emmylos Nelos en Salamanca!"
Het was een weekend vol bergwandelingen in de stad, tapas, churros con chocolate (mmm), brunch enz.


Emmylou heeft intussen Salamanca veroverd en is alom tegenwoordig zoals je kan zien op deze foto. Ze beweegt zelfs zo snel dat haar arm een beetje vervaagt, maar dat is natuurlijk optisch bedrog!

Ook in Salamanca is het nu winter, daarom trekt Emmylou hier een zuur gezicht. Of is het door de citroen in de sangria? (die voor mij trouwens even zomers smaakt in de winter als in de zomer)


Verspreid in de stad vind je kleine parkjes, elk met hun eigen fonteintje, waar de mensen dan geld inwerpen. Zo verdient Emmylou dan een extra centje, waarmee je dan...

... van de plaatselijke delicatesse kan gaan genieten: Churros con chocolate. Een soort langwerpige oliebol die je in chocoladesaus dipt, en opeet uiteraard. Heerlijke uitvinding! Met Belgische chocolade zou dat hier ook nog kunnen aanslaan.


Hier hadden we een prachtig uitzicht over de streek, die een eigenaardige knik vertoont. Inderdaad, de klif die plots opduikt rechts in beeld is typerend voor het bergachtig plat dat Salamanca omringt en heeft al menig turista verrast.


De Salamancezaniërs (of hoe je't ook noemt) houden wel van een geintje. In van de gevels van de kathedraal hebben ze zowaar een ruimtevaarder verstopt. Een kerk die meegaat met zn tijd! Wat lager stond er ook een draak met een ijsje, tzijn toch sloebers he die spanjaarden!

Haa erasmus, waar is de tijd, denk ik dan, terwijl een melancholisch vioolgeluid op de achtergrond weerklinkt.
De laatste avond nam Emmylou me samen met een viertal duitsers en twee Italiaanse schoonheden mee naar een Arabisch restaurant. Van het Spaans verstond ik maar de helft, maar gelukkig konden er sommigen ook Engels en had ik een uitstekende tolk bij! Het moet gezegd, Emmylou's Spaans is dik in orde.


Zoals Willy Vandersteen z'n Suske en Wiske's eindigt met een knipoog, plaats ik hier een mooi plaatje van emmylos met op de achtergrond haar nieuwe habitat. Muchos gracias por la receptionas magnificas y hasta luego! (mijn spaans daarentegen is voor verbetering vatbaar)


Intussen ben ik terug in Londen.
Daarmee komen we nu aan drie weken waarin ik een tandje, of enkele tandjes zelfs, ga bijsteken, te beginnen met het company project en te eindigen met de examens.
Vamos!

Resit week

Vreemde tijden hier, terwijl het semester op zn einde loopt: nog slechts een 4-tal weken te gaan, loopt de druk niet op. Nochtans staat er nog een fameuze deadline te wachten (company project op 26 januari) en zijn het kort daarna examens... Benieuwd wanneer mijn teamgenoten wakker schieten :-) Intussen hebk mijn 'interpersonal skills' kunnen aanscherpen en de sfeer in de groep wat opgekrikt.

Vorig weekend verwachtte ik normaal bezoek van mijn ouders en Philippe, maar de eurostar heeft daar anders over beslist. blijkbaar sneeuwt het in de onderzeese tunnel ook, want de trein was afgelast. Dikke streep door de rekening, ook omdat ik dan had meegekunnen naar Schotland met een andere groep. Nu ja, de Braziliaanse party met sambadanseressen en capoeira (of hoe schrijf je dat) op zaterdag maakte zeer veel goed :-)

In sneltempo hebben we in huis plots ook een nieuwe bewoonster gevonden. De kamer van Aurélie (die naar Texas verhuisde) wordt nu bewoond door een sympathieke en supersociale Amerikaanse uit California. Vandaag kwam ze toe, beladen met twee kleppers van valiezen en een jetlag en het lijkt al meteen of ze hier altijd geweest is. Je moet het maar doen, uit San Diego met 25°C en een kilometers zandstrand voor de deur vertrekken naar de bevroren straten van het huidige Londen.

Een last-minute beslissing zorgt ervoor dat we morgen met z'n vieren een uitstapje maken naar Brighton aan de zuidkust. Als we op tijd terug geraken kan ik donderdagochtend het vliegtuig op naar Madrid, waar José, sympathieke spanjaard uit de klas (toch handig, zo'n internationale richting) mij een namiddag rondleidt, waarna ik de bus opstap naar Salamanca en Emmylou ga opzoeken.
't Lijkt wel vakantie als ik het zo schrijf, wel dat is het ook, 't is resit-week voor iets, daarna is't weer volop werken!

Let it snow!

De tijd gaat hier weer supersnel voorbij, 't lijkt nog maar gisteren dat mijn belgisch gezelschap toekwam en we zijn alweer een week verder!

't sneeuwt in Londen!

Intussen ligt er al een dik tapijt en het blijft maar sneeuwen. Hoogtepunt van de dag was dan ook een mega sneeuwbalgevecht na de les, zelfs de proffen moesten eraan geloven. Gelukkig heb'k het ontbijt dak nog tegoed had van een van de proffen (met een of andere quiz in de klas) juist vandaag gekregen dus da kan'k al niemeer kwijtspelen!

Het businessplan dat ik met mijn super goed samenwerkende groep heb opgesteld is intussen ook aan een tweede leven bezig. Voor nieuwjaar hadden we er al de eerste prijs van de school mee gehaald. Nu vroeg een andere prof of ik hem een kopie wou bezorgen, want ze waren der blijkbaar achteraf nog over bezig geweest, altijd leuk om te horen :-)

Tijd om mijn koksmuts op te zetten

Bye bye 2009, bring on 2010!

Gelukkig nieuwjaar!

De voorbije dagen waren geweldig, met een nieuwjaarsdriedaagse om U tegen te zeggen, waarbij Londen werd ingepalmd door the magnificent seven: Annelies, Eline, Tine, Ilse, Lien, Joke & Caroline. Inderdaad, 7 meisjes en mezelf, mij hoor je niet klagen :p al weet ik nu net iets té veel over stappenplannen en dergelijke...
Foto's heb ik nog niet, geen tijd e, ge verstaat da wel.

Goede voornemens voor dit jaar heb ik nog niet verzonnen. Beloven dat er meer post op de blog komt zou een mooie zijn, maar belofte maakt schuld en ik kom graag beloftes na dus maak ik ze niet :-) Met de slechte internetverbinding is posten ook een hele opgave hier. Om de zeldzame lezer toch niet te onthouden van een update kan ik een kort overzicht geven van de kerstvakantie.
De voorbije drie weken waren een periode van kerstmarkten in Brussel en Asse, pakjes geven en openen, spaghetti -of andere kookavondjes, Dries en Philippe op hun kas geven in Risk, klasreunie met de biomedische ingenieurs in Gent en heen en weer pendelen tussen Roeselare en thuis. Het gemak de gezelligheid van thuis is nergens te evenaren, en nu ik opnieuw in londen zit valt dat zeker op :-) de huisgenoten zijn nog niet terug en 't huis is maar stil en leeg na de "new year's blast". Daar zal binnenkort wel snel verandering in komen...

Intussen komt wel een dringende vraag naar boven: waar ga ik mijn 3-maand durende stage afleggen na dit schooljaar... Voorlopig gaat de voorkeur naar België met 't oog op de stage om te zetten in een vastere job, maar ik sluit niets uit... Dat zal iets voor de komende weken en maanden worden.

Maandag begint de les terug, één weekje maar, daarna is het resit week (herexamens). Resits daar doe ik niet aan mee dus komt er nog een weekje 'vakantie' bij. Daarin wordt het vooral hard werken aan het 'company project' waarvoor onze groep nogal achterstand heeft. Enkele dagen uittrekken voor een bezoekje aan Emmylou in Salamanca moet nog wel kunnen.

Ik eindig deze post zoals ik begon, hopelijk zonder al te veel in clichés te vervallen: beste wensen voor 2010, dat de mooiste momenten uit 2009 in vergelijking bij de minst goeie van 2010 mogen horen.