Arsenal - Standard de Liège

"Kben ff naar Thibo e" zei Maarten thuis. Enkele jaren geleden zou da heel normaal zijn. Nu nog altijd en dat is goed :-)
Na de les de trein op naar Londen, restaurantje doen, voetbalmatchke zien, de nacht door discussiëren en filosoferen over de dingen des levens, een uurtje slapen en de volgende ochtend vroeg terug richting België en weer naar de les.


De match zelf mocht er ook best zijn. We zaten aan de goeie kant, net achter de goal van Standard en zagen hoe ze 2 goals mochten slikken :-) mooi zo.
Vind ons op de foto hierboven! (kleine tip, we speelden niet mee, en maarten is niet zwart)


Het Emirates stadium, thuishaven van Arsenal uit Londen. Plaats voor 70,000 (merk op, hier ist een komma ipv een puntje voor de duizendtallen) en gegarandeerd hoogstaand voetbal. Wat wilt ge nog meer in een voetbalclub...

...misschien meer Belgen ;-)

November rain

November is voorbij gevlogen! Na een geweldig begin met bezoek van Maarten (thank god november's here), Steven , Quentin en Tomas stonden er tussentijdse examens opt programma. Nog steeds geen resultaat maar kom, dat zijn formaliteiten.

Na het examenweekend begin november kwam Linde afgezakt van Glasgow. Kan haar geen ongelijk geven, Londen wint het overduidelijk van Glasgow. Bovendien had ik nog maar weinig de kans gekregen eens echt de toerist uit te hangen met als gevolg dat ik heel wat plaatsen ontdekt heb.

Linde in Oxford Street



Covent Garden, een mooi overdekt en voor mij nog onontdekt marktje.

een groot hert

Camden Town, mega grote openlucht markt in en rond gerenoveerde oude stallen. Dit zijn scooter-zitjes aan de oever van het water

En de Kings of Leon waren er toch wel ook zeker.

Linde zou Linde niet zijn als een bezoekje aan Londen voorbijgaat zonder 'We will rock you', de musical van Queen. En het moet gezegd, schitterend om te zien. Reuzegrote podia wisselen elkaar af, draaien rond etc.. Indrukwekkend.

Foto's waren eigenlijk verboden. Meteen nadat ik een foto nam van deze scène met bijzonder knappe actrices werd ik daar dan ook op gewezen. Big brother is watching you!

't Was een weekend van verrassingen. Geheel toevallig liepen we Anke en Michael tegen't lijf in Oxford street. Blijkbaar hadden ze afgesproken met Bram VG die even een tussenstop maakte in Londen op zn Europees avontuur. Wa zijn de kansen. Een poging van Linde om dat effectief te berekenen werd prompt onderbroken door een echte Belgische wafel. Werkt steeds.

Hetzelfde weekend was Seger toevallig ook in Londen, op training met collega's van Exxonmobil. Ze kwamen net terug van't duurste restaurant dat ze vonden, met de kaart van 't werk op zak uiteraard... dat opende perspectieven om eens stevig door te gaan... Ik nam mijn intussen groeiend belgisch en hollands gevolg dan ook mee naar TigerTiger, de ambiance van't weekend ervoor nog in gedachten. Goed idee bleek nog maar eens.

En zo werden de examens smakelijk verteerd in een gezellig weekendje.

Next up: Arsenal-Standard, stay tuned

Stay tuned

Twas druk druk druk, maaaaar
Weldra een update...

-Linde op bezoek
-Toevallige ontmoetingen in Londen...
-tussentijdse presentatie over Kenergy (wie, wat?)
-Blitzbezoek van Maarten

Dit en nog veel meer (een kersje op de taart) weldra op deze blog...

The one with the friends coming over

Dit weekend kwam 'the gang' op bezoek: Maarten, Steven, Quentin en Tomas aka tomfox. Tomas ging zogezegd nie komen omdat hij teveel werk had. Volledig niet zijn stijl, en tbleek dan ook inderdaad om een authentieke tomfox grol te gaan!

Vrijdag ging het van pub tot pub met een (veel te kleine!) spaghetti tussendoor tot ze de deuren sloten achter ons. Waarop Steven zn maag de controle overnam en ons dwong op zoek te gaan naar de dichtsbijzijnde McDonalds of Burger King. Alles dicht helaas, maar geen nood, drie keer fastfood op drie dagen maakten dat ruimschoots goed.

Na een pizza-ontbijt op zaterdag ging het richting mme tussaud, ofte het wassenbeeldenmuseum. Toeristengehalte 100/100 maar niemand had dat al gezien en tis toch iets om minstens een keer te doen. Tomas is géén toerist, laat dat duidelijk zijn :-)
't Zal ongetwijfeld heel wat mooie foto's hebben opgeleverd, maar die heb ik nog niet. wordt vervolgd...

Een weekend met de vrienden, daar hoort een stevige party bij. En 't was er eentje om U tegen te zeggen. Tigertiger heette de club, what's in a name. De tijgertjes kwamen uit Colombia en Frankrijk, het bier was Belgisch en de muziek zeer uitnodigend. Zonder twijfel een van de betere feestjes, met dank aan de partygang!

Gepakt en gezakt ging het op zondag richting national history museum want er hing regen in de lucht. Dode dino's zijn niet zo heel fascinerend meer als vroeger, tijden veranderen. Ondergrondse metro-fun met een zelfgefabriceerd meterslang Burger King rietje daarentegen is nooit zo leuk geweest :p

Helaas, aan alle mooie liedjes komt een eind, en 't weekend zit er al weer op. Tijd nu om er stevig in te vliegen want na deze week zijn het al tussentijdse examens. Business strategy en financial accounting staan nog niet helemaal op punt. Marketing kennis kan ook nog beter... maar geen paniek want alles komt in orde, we hebben al erger doorstaan!

Bedankt Maarten, Steven, Tomas en Quentin voor het heerlijke weekend!

London meets Paris

Het afgelopen weekend was een heerlijk tussendoortje in Parijs, waar de belgische delegatie, i.e. PieterJan, Ilse, Tine, Lien, Thomas en ik Eva gingen bezoeken. De heenreis naar Parijs heb ik afgelegd als een zekere 'Simon Jones', dat maakte de reis een heel stuk goedkoper... De terugreis bleef ik braafjes mezelf. Foto's van Parijs heb ik niet, maar ik vermoed dat volgend semester daar wel verandering in zal komen!

Twordt drukker en drukker intussen, en mijn multitasking skills worden zwaar op de proef gesteld.
Terwijl de projecten elk hun aandacht eisen zaagt de landlord aan mijn oren, komt het internetprobleem nog maar eens boven, ben ik een internship aant zoeken, accomodatie voor volgend semester in parijs en vraagt elke prof de les voor te bereiden (komt dat tegen zeg)
MAAAAR we gaan hier nie klagen e, want wat zou een mens zijn zonder wat gezond relativeringsvermogen.

De klasgenoten zijn (bijna) stuk voor stuk toffe peren. Tis te zeggen, ik trek enkel met de toffe peren op, geen snobs dank u wel. Van Mexicaan Jerry, Venezolaan Daniel over Italianen Alessandro en Beppe tot Pakistanees Hasan, Francaise Loriane, Hongkongse Gloria, Laosiaanse Latda, Schotse Douglas, Bulgaren Boyan en Vladimir... Morgen wacht een feestje om Hasan in de bloemetjes te zetten voor zn verjaardag. De jongen heeft nog nooit een cadeau gekregen! Den duts. Ze vieren ginder geen verjaardagen blijkbaar. Swat, das wat ik ervan verstaan heb tenminste...

Tot slot, omdat ik al een tijdje niet meer geupdate heb, enkele verloren gewaande foto's van ergens eind september! Toen ging ik met Ewa (niet dezelfde als hierboven vermeld) naar een theaterstuk kijken van Shakespeare. hou u schrap!



Zicht op de Thames en St Pauls Cathedral vanop de oever nabij het Shakespeare's Globe theater. Links is ook de Millenium bridge zichtbaar.


Een wat wazig beeld van een scène op het podium. Het stuk is getiteld Troilus & Cressida. Niet simpel om te verstaan, de William schreef in oud Engels.


Ewa en een Indische vriend wiens naam mij even ontglipt en die vermoed ik wel een oogske had op Ewa :p


Zicht binnen in het Globe Theater dat volledig werd herbouwd naar het origineel speciaal voor Shakespeare ontworpen theater.


Zo, tot zover deze update. Nu ga ik rap de RedBull case lezen of kben morgen nie mee!

Lift off

Heftige week!

Het begon op maandag (wat wel vaker zo is bij weken) met de kick-off meeting. De eerste kennismaking met de opdrachtgever van ons groepsproject. Mr. Matharu, een steenrijke Indiër die 12 luxueuze hotels bezit in Londen, legde uit waarvoor hij ons nodig heeft.
De om en bij de 2000 hotelkamers die hij bezit worden elke dag elk van 8 flesjes shampoo, conditioner, douchegel en huidcrème voorzien. Dat maakt zo'n 16000 flesjes per dag die hij aankoopt bij Molton Brown. Steenrijk als hij is zou onze vriend die kost graag omgevormd zien in een opbrengst. Tegen halfweg december moeten wij daar voor zorgen... afwachten hoe dat verloopt. Maandag treffen we Mr.Matharu opnieuw (Tony voor de vrienden (dat zijn we niet, maar kom)) en stellen hem ons plan voor de komende weken voor.

Tegelijkertijd heb ik mezelf tot CEO gebombardeerd van het andere project dat van de grond aan het komen is. Mijn taak deze week was een geschikt team samen te stellen dat de Energy Box moet voorzien van een degelijk businessplan. Wegens productbescherming kan ik over de inhoud nog niet veel openbaar maken (of overdrijf ik dat wat :-) ). Het team bestaat uit 4 ingenieurs met verschillende achtergronden en interesses en een jurist. Een dezer dagen leg ik de functies vast en intussen is het nadenken hoe we't deftig gaan aanpakken...

MAAR dat is voor later, straks is het party-time! Kga mijn duveltjes gaan koud zetten.

Cheers!

My home

Een wandelingetje doorheen 10 Purley Avenue

Company project

Een van de onderdelen van dit jaar is een 'company project'. Een bestaand bedrijf komt bij de school aankloppen met een project dat ze willen uitvoeren. In groepen van 5 krijgt iedereen zo een project toegewezen. De 19 projecten werden vorige week zeer kort ingeleid waarna elke groep z'n top 3 mocht uitbrengen.

Deze week werd bekend gemaakt wie welk project gaat uitvoeren en dat van ons heeft te maken met de 12 luxueuze Grange hotels in het centrum van Londen. Wat het project precies inhoudt is nog niet duidelijk maar na wat googlen vond ik dat de Grange hotels allen 4 tot 5 sterren gekregen hebben. Onlangs openden ze een vrouwvriendelijk hotel om aan specifieke eisen te voldoen van vrouwen (wat die ook mogen zijn...). De oprichter is Tony Matharu, wiens imperium intussen zo'n 97 miljoen pond waard is en op de lijst van rijke aziaten op plaats 17 staat. Wat voor iemand het is zullen we maandag weten, dan ontmoeten we hem in de kick-off meeting. In 2004 richtte hij een weeshuis op voor 200 dakloze kinderen na de doortocht van de tsunami in Sri Lanka. (Of dat al dan niet een initiatief was om het geweten te sussen zal ook nog wel duidelijk worden.)

Door de kick-off meeting op maandag missen we de les 'introduction to european business' alwaar we een innovatief idee voor de klas moeten brengen om er een nieuw bedrijf mee op te starten (althans het business plan ervan). Jammer van de overlap want het innovatief idee van Philippe dat ik aan de proffen had voorgelegd werd onthaald als 'tremendous idea'... Philippe, geen nood, we maken der 50-50 van :-)

A night out and visiting tower bridge

Verrassend: de wapenschilden van alle zwitserse kantons op een pleintje ergens in het centrum van londen. (Rechts vanonder staat Vaud)

Picadilly circus. De uitgaansbuurt van Londen. 't lijkt wat op New York (denk ik, want new york is voor mij nog onbekend terrein).

Een geopende Tower Bridge.

Zicht op 'The City' vanop de Tower Bridge.
Temidden alle drukte duikt verrassend een haventje op: St Katharina's port.
Huisgenoot Matthieu die gewillig poseert bij de Thames

En mezelf, die wat propaganda maakt voor de UGent. Later die dag werd ik in de tube nog aangesproken door enkele belgische meisjes die mij die dag hadden gezien ergens in londen en een foto van mij op hun toestel hadden staan :-)

Lift off

De woonst is geregeld! Na het afhaken van een Italiaanse die zich daardoor onpopulair heeft gemaakt bij ons gezelschap vonden we al snel een 6-tal geinteresseerden voor de twee kamers die overbleven. Van een stressvolle situatie naar een luxepositie gaan doet wel deugd :-)
Ons huis-team bestaat nu uit:

Matthieu, Caroline en Aurelie: sympathieke fransman/francaises (de c met de misvormde 5 eronder is niet terug te vinden op een brits klavier)
Franziska: Duitse die heel goed engels kan
mezelf: ik dus


Voorlopig is er nog geen internet in ons huis dus foto's zullen nog wat uitblijven. Een dezer dagen zal ik wel eens een rondleiding geven...

De eerste lessen zijn net afgelopen en het viel heel goed mee. 't is een beetje alsof er constant een britse stand-up comedian voor de klas staat, en das wel lachen, het taaltje alleen al. Zoals ze't voorstellen zal er nog fameus wat werk op ons afkomen en er vliegen ook heel de tijd woorden rond die mij normaal het ene oor in en het andere weer uit zouden gaan. Nu is het echter de bedoeling dat ze blijven hangen. Helemaal anders dan al wat met wetenschappen te maken heeft, waar die woorden bijzaak zijn en enkel onomstotelijke feiten tellen.

Gisteren afgesproken met Advait (remember Lausanne, Advait is een indische engelsman die daar ook op erasmus was). Ik wou eens de indische keuken proberen... speciaal, dat wel, smaken die ik nog nooit gehad heb. Chilli paneer, Chilli Mogo, nog iets dat 'ladyfingers' heette en Sweet Pan (een blad gevuld met indiaanse ...'dingen', wat in een soort muntje resulteert) . Na de indische toer op te gaan zijn we een britse pub binnengevallen waar ze Standard-Arsenal toonden. Gelukkig waren er niet echt fanatieke supporters bij, of zijn ze gewoon wat dom want khad mijn 'Ghent University' pull aan. Die pull was enkele meisjes in de metro trouwens opgevallen. Ze bleken ook in Gent te studeren, geneeskunde en criminologie. Blijkbaar hadden ze mij overdag al zien lopen want ze hadden een foto van mij in londen, vreemd vreemd.

Nu wachten de restjes van de indische lekkernijen thuis op mij want tis hier blijkbaar de gewoonte een doggy bag te vragen als je't niet opkrijgt :-)

C U

The flathunt

2 september 2009
Tuut zei de trein en het station vertrok. Slechts twee uurtjes duurt het om vanuit Brussel naar Londen te sporen. Het plan is om zo snel mogelijk een degelijk en niet te duur kot te vinden. Intussen verblijf ik bij Ewa, een pools-canadese vriendin van Philippe.
Advait die ook in Lausanne zat loopt de eerste namiddag mee rond, wat echt tof was. Alleen toekomen in een stad als Londen kan je anders echt heel klein doen voelen. Een studentenkot zoals bij ons bleek algauw moeilijk te vinden. Voordien had ik een lijst met ongeveer 15 adressen gemaakt om te bezoeken. De meesten zijn kamers die vrij zijn in een flat van werkende mensen. En de meeste zijn duur. Toch bleek een van de vrijstaande kamers ideaal: niet zo ver van school, in een schitterende locatie en niet duur in vergelijking met de rest. Alleen, het dubbel bed vult 3/4 van de kamer en vanuit bed werken (want jawel, tis hier wel om te studeren e) is niet zo evident.

3 september
nutteloze dag, na heel veel rondlopen blijkt dat alle flateigenaars aant werken zijn en ik helemaal niks kan doen tot 's avonds na 18u. redelijk demotiverend, en vermoeiend. Intussen probeer ik een bankaccount te openen, wat niet simpel blijkt. 'Jag' van de bank blijkt nen harde te zijn, die heel wat papieren wil waar ik nog nooit van gehoord had. Een simpele verwijzing van de school naar die ene persoon in de bank opent gelukkig de deur en de account is open. Voorlopig is het wel nog wachten voor ik een spoor terug zie van't geld dat ik op de account heb gezet... Dat duurt nu toch al zo'n vijf dagen...wordt vervolgd

4 september
's ochtends een flat bezocht die al bewoond wordt door twee toekomstige klasgenoten. De eigenares wil echter dat ik zo rap mogelijk vanalles betaal, ik daarentegen wil zo rap mogelijk eens haar contract bekijken voor ik betaal. Intussen (7 september) heeft ze net een stukje van het contract doorgemaild, allemaal nogal vreemd lijkt het mij... Dit wordt mijn achterpoortje in geval de zoektocht op een sisser uitdraait.
In de namiddag twee toekomstige franse klasgenoten ontmoet en iets gaan drinken. Dan zomaar om eens te kijken een agentschap binnengestapt waar een franse engelsman ons meteen meenam naar een huis dat ver boven mijn 15 opties uitstak. Het huis heeft 5 grote slaapkamers, keuken (met afwasmachien ;-) ), tuin met bbq, living, badkamer... alles. Alleen zijn we maar met 3 en hebben de twee fransen nog geen enkel punt van referentie. Ik ben laaiend enthousiast want kon al wat vergelijken. Ze wilden toch nog wat andere dingen zien, wat voor tijdverlies zou zorgen.
's avonds ga ik met mijn tijdelijke huisgenoten mee naar een pub in het centrum. Die engelsen staan dan wel bekend voor grote zatlappen, ze worden toch kort aan't lijntje gehouden. Om 22u vroeg de cafebaas ons of we van het terras konden gaan, we mochten wel binnen gaan zitten maar het terras slaat. Een half uur later kregen we precies tien minuten om ons glas leeg te drinken en voort te gaan, het cafe ging sluiten... De tien minuten waren nog niet om of ze stonden daar weer. We vragen om plastic bekertjes want da zijn toch geen manieren, ons glas was nog half vol. Geen plastic bekertjes, dat bleek te duur kregen we als antwoord. De glazen deden prima dienst dus de veel te vroeg sluitende pub is er enkele minder rijk. Raar volkje, die engelsen.

5 september
Het feit dat de fransen nog geen referenties hadden zorgt inderdaad voor tijdverlies. Terwijl ik zeker ben van het huis wachten zij maar af...
In de namiddag zijn ze dan toch tot het inzicht gekomen dat dit een buitenkansje is. Toen het zover was, was het agentschap al gesloten natuurlijk en morgen is het zondag, dus wordt er niets gedaan.

6 september
het is zondag, dan wordt er niets gedaan. Toch maak ik van de gelegenheid gebruik een vierde persoon warm te maken voor het huis. 's avonds neemt ewa mij mee naar een toneelstuk van Shakespeare in het Shakespeare's globe theatre, een replica van het afgebrande state of the art theater dat indertijd speciaal voor Shakespeare werd gebouwd. Het toneelstuk heette Troilus & Cressida, en hoewel ik van het oud engels bitter weinig verstond was het schitterend gespeeld.

7 september
De vierde persoon heeft ook nog geen referentiepunt. Terwijl we intussen met drie personen al zeker zijn van het huis zou het toch verstandig zijn het pas zeker te nemen als er een vierde is, en liefst een vijfde. Opnieuw, het inzicht komt pas na sluitingsuur van het agentschap... morgenvroeg leggen we 't huis vast. Net op tijd want ik heb een treinticket geboekt naar Belgie. Mijn valiesje is immers leger en leger aant worden. Als de bank nu nog wat wil meewerken kan ik ook effectief mijn deel betalen. wordt ongetwijfeld vervolgd...

The story goes on

We noteren mei 2009.
Na een half jaar een geweldig semester te hebben beleefd in het Zwitserse Lausanne komt stilaan een einde aan vijf mooie jaren in Gent. Het doel is bereikt en hoewel er nu twee lettertjes en een puntje voor mijn naam mogen staan laat ik die liever nog wat achterwege. Om die te gaan gebruiken in een job zal er (hopelijk) nog tijd genoeg komen. Verder studeren was snel beslist, maar wat? Via via stootte ik op een éénjarige 'master in european business' of kortweg MEB.

Wat ga ik doen?

De school zelf heet ESCP europe en omschrijft de MEB als volgt:
The MEB programme provides an excellent introduction to the world of business and a solid foundation for an international career across a wide range of sectors, organisations and positions.
Speciaal, en doorslaggevend argument voor mij, was dat de master in 5 landen doorgaat waarvan je er 2 kan kiezen. Twee semesters dus in telkens een ander land. De opties zijn Londen, Parijs, Turijn, Berlijn en Madrid. De lessen worden telkens in de taal van het land gegeven. Hoewel na lausanne het frans al wat vlotter is geworden kan het nog een stuk beter. Na behoorlijk wat wikken en wegen koos ik voor Londen en Parijs. De komende zes maanden, tot halfweg februari zal ik doorbrengen in Londen, waarna er vijf of zes maanden Parijs volgen. In de master is nadien ook een stage inbegrepen, wat op verschillende locaties kan doorgaan, maar zover zijn we nog lang niet.
Dit om een beetje een globaal beeld te geven, wat het precies gaat zijn weet ik zelf nog niet. De lessen starten de 14e september, dus vanaf dan meer nieuws daarover!